تبلیغات
قناری - مطالب دی 1389
پنجشنبه 30 دی 1389  07:11 ب.ظ    ویرایش: پنجشنبه 28 مهر 1390 10:51 ق.ظ
توسط: m m

مهمترین نكات برای جوجه كشی ، انتخاب جفت های مناسب است . بهتر است برای داشتن یك جفت قناری مناسب برای جوجه كشی به این نكات توجه نمایید :
دو قناری كه دارای عیب مشترك بوده و یا از لحاظ رنگ با هم یكسان هستند نباید با یكدیگر جفت شوند.
جفت گیری صحیح عبارت است از جفت انداختن دو رنگ متباین و یا مخالف با یكدیگر.
از نظر درشتی جثه نیز باید هر دو یا اقلا یكی از جفتها دارای جثه و اندامی قابل ملاحظه باشد.
اگر اتاقی كه قناریها در آن هستند به علت تغییر زیاد درجه حرارت ، مناسب برای جفت كردن قناریها نباشد ، تا مناسب شدن وضعیت باید هر روز مقداری كم (( سولفات دومنیزی )) در آب خوردن پرنده بریزید.
بهترین موقع برای جفت كردن قناریها 12 فروردین ماه است و حتی الامكان از 25 اسفند ماه نباید زودتر این عمل را انجام داد. اما اگر درجه حرارت اتاق قناریها غیر متغییر باشد و آمادگی قناریها برای جفت گیری از حد معمول بیشتر به نظر برسد باید هر چند روز هم از موعد جفت گیری زودتر باشد ، از این عمل جلوگیری ننمود.
اكثر افراد به پرندگان جوان كه پرهایی صاف و درخشان و نرم داشته و حالتی با نشاط و پر تحرك دارند علاقه نشان می دهند اما با تجربه ها در این مورد ترجیح می دهند پرنده هایی را برای جفت انداختن انتخاب كنند كه در رده های مختلف سنی قرار دارند. آنها ترجیح میدهند تا یك نر جوان را با ماده ای كه یكسال دارد در و یا بر عكس درآمیزند تا تجربه یك قناری به قناری جوان ، در تكثیر و تولید نسل كمك كند.
یك قناری نر سالم و آماده برای جفت انداختن دارای یك زایده خاصی در اطراف ناحیه مقعدی است كه این زایده به صورت یك برجستگی در ناحیه مزبور دیده می شود.
بدن قناری ماده تا حدی كشیده تر بوده و ناحیه مقعدی آن نیز به وضوح حیوان نر نمی باشد. چنانچه در این ناحیه برجستگی كوچكی دیده شود بیشتر متوجه دم پرنده می باشد.
_ میتوان از یك نر برای جفت انداختن با دو ماده قناری استفاده شود. به این ترتیب كه ابتدا قناری نر با قناری ماده ای كه آماده تر می باشد در اول جفت انداخته شود و پس از آنكه ماده قناری تخم چهارم را گذاشت ، قناری نر را از او جدا كرده و با ماده قناری دیگر كه آماده می باشد جفت انداخت. در صورتی كه هر دو ماده قناری با هم آماده شدند ، میتوان یك صبح و یك بعد از ظهر قناری نر با هر كدام ماده ها باشد. به این ترتیب هر دو ماده قناری دارای تخم نطفه دار خواهند بود.
بهترین غذا برای قناری قبل از فصل جوجه كشی عبارت است از تخم كتان با مقدار كمی تخم كلم قمری و ارزن سفید. برای قناری های ضعیف نیز مقدار كمی غذای تخم مرغی توصیه می شود. برای قناریها پیر و ماده قناریهای ضعیف نیز رژیم غذایی مخصوص از دانه های مختلط و غذای تخم مرغی پیشنهاد می شود. بهترین زمان برای شروع برنامه غذایی توصیه شده اول زمستان تا دهم اسفند می باشد.

تشخیص و شناخت قناری نر و ماده
برای تشخیص قناری نر و ماده از یكدیگر نیاز به تجربه كافی میباشد و این شناخت در زمان جوجه بودن قناریها بسیار دشوار است . با این حال چنانچه متوجه شدید كه جوجه قاری شما شروع به ریزه خوانی كرد مطمئن باشید كه نر می باشد. البته تصاویر زیر نیز میتواند در جهت شناخت بهتر نر و ماده از یكدیگر راهنمای خوبی باشد:


قناری نر


قناری ماده


قناری نر


قناری ماده

   


نظرات()   
پنجشنبه 30 دی 1389  07:09 ب.ظ    ویرایش: پنجشنبه 28 مهر 1390 10:51 ق.ظ
توسط: m m

هر چند كاری دشوار است اما میتوان حركات قناری نر و ماده را از یكدیگر اینگونه توصیف كرد:
حركات قناری نر ، ایستادن و جست وخیزش نسبت به قناری ماده مردانه تر و توام با خودنمایی است. نگاه و حركات چشم قناری نر جسورانه تر است. صدای جیك قناری نر رساتر و مبارزه طلبانه است. با آن كه آواز خواندن علامت قناری نر می باشد اما بعضی وقتها قناری ماده نیز می خواند. اما آواز قناری ماده مثل قناری نر ، كشیده و دنباله دار نیست. معمولا جوجه قناریهای نر از هفته پنجم با برجسته كردن پرهای زیر گلو شروع به ریزه خوانی می كنند. اما جوجه های ضعیف خیلی دیرتر این كار را انجام می دهند.

   


نظرات()   
پنجشنبه 30 دی 1389  07:06 ب.ظ    ویرایش: پنجشنبه 28 مهر 1390 10:51 ق.ظ
توسط: m m
نوع مطلب: تغذیه ،

تغذیه صحیح از اصولی ترین و پر اهمیت ترین مسئله در نگهداری پرندگان قفسی می باشد كه ضامن حفظ سلامتی و شادابی پرندگان می باشد.
طبق دسته بندیهای زیست شناسی ، قناری وحشی كه از اجداد قناری اهلی شده فعلی می باشد ، به دسته گنجشكها و خانواده فنج ها از راسته سبك بالان تعلق دارد و گروه قناریها خود جزء كوچكی از این خانواده بزرگ است .
قناری پرنده ایست دانه خوار اما جیره غذایی او را تنها دانه ها تشكیل نمی دهند و سبزیجات تازه و میوه های رسیده نیز مورد علاقه او می باشند .
پرندگان آزاد ، در قلمرو خود قادر به تامین نیازهای بدنی می باشند. از جوانه درختان تا میوه های وحشی و دانه گیاهان ،‌كرم ها و بسیاری از غذاهای دیگر . اما پرندگان در قفس اینگونه نیستند و نیازهای آنها را صاحبان آنان باید تهیه كنند.
در تغذیه پرندگان قفسی رعایت چند نكته اهمیت دارد: غذای آنان باید تازه ، طبیعی ، متنوع و تمییز باشد. و از نظر طبیعت سردی و گرمی و تامین املاح معدنی و ویتامین ها مورد توجه قرار گیرند. در این قسمت به خواص بعضی از دانه ها اشاره می كنیم :
تخم كتان كه به دانه قناری مشهور است طبیعتی گرم دارد و حاوی انواع ویتامین و تركیبات كربو هیدرات و املاح معدنی می باشد
تخم ارزن طبیعتی سرد و خشك دارد و دانه ایی است قلیایی و سرشار از پروتئین و منبعی غنی از ویتامین A و فسفر و املاح معدنی گوناگون. معمولا آن را با مخلوط تخم كتان به قناریها میدهند. به این ترتیب كه دو قسمت تخم كتان را با یك قسمت تخم ارزن مخلوط كرده و در اختیار قناریها می گذارند.
تخم كاهو كه طبیعتی سرد دارد و دارای املاح معدنی غنی ، تامین كننده آهن ، اشتها آور ، ضد یبوست و بر طرف كننده برونشیت است.
تخم خرفه طبیعتی سرد دارد و دارای املاح معدنی بوده و خاصیت تمییز كنندگی دستگاه گوارش و ضد انگل روده را دارد.
تخم كلم قمری طبیعتی سرد دارد و دارای املاح معدنی مفید بوده و یك پاك كننده موثر است.
تخم اسفرزه نیز دارای طبیعتی سرد بوده و حاوی املاح معدنی و ویتامین های مختلف می باشد.
تخم شلغم طبیعتی گرم داشته و سرشار از ویتامین C و املاح معدنی و ضد چاقی بوده و برطرف كننده سرماخوردگی و آسم می باشد.
تخم چغندر : این دانه معتدل می باشد و سرشار از ویتامینها و املاح معدنی بوده و خاصیت پاك كنندگی دارد.
تخم منداب طبیعتی گرم دارد و سرشار از املاح معدنی بوده و مانع از پیچیدن تخم در شكم قناری می شود.
تخم گشنیز طبیعتی گرم داشته و اشتها آور و ضد انگل است.
تخم شاهدانه طبیعتی گرم دارد . پرچرب و محرك است و بهتر است در جیره غذایی قناری كمتر وارد شود.
تمامی این دانه ها برای قناریها قابل استفاده می باشند اما اگر توازنی بین مخلوط این دانه ها وجود نداشته باشد میتواند موجب بیماری پرنده گردد. دقت در تنظیم یك رژیم غذایی متعادل و استفاده از دانه های مخلوط و رعایت اعتدال در خوراندن آن ، موجب می شود تا ضمن استفاده پرنده از خواص مفید دانه ها ، به عوارض ناشی از مصرف زیاد آنها نیز مبتلا نگردد. بهتر است برای این منظور از ظروف انگشتی مخصوصی كه در فروشگاهها نیز وجود دارد استفاده كرده و در هر نوبت یك قاشق چایخوری از دانه مورد نظر به قناری داده شود.
مصرف سبزیجات و میوه های تازه نیز در جیره غذایی قناری باید وجود داشته باشد اما طبق یك برنامه منظم .
در این بخش درباره خواص و طبیعت بعضی از سبزیجات و میوه ها توضیح میدهیم:
برگ كاهوی بدون رطوبت تامین كننده كلسیم و آهن و اشتها آور و ضد یبوست می باشد. برگ كاهو طبیعتی سرد دارد.
برگ تازه و جوان اسفناج ،‌ طبیعتی معتدل داشته و تامین كننده آهن و ضد یبوست می باشد.
برگ و ساقه كرفس نیز طبیعتی گرم داشته و حاوی سدیم ، پتاسیم و كلسیم می باشد و به مقدار كم به قناریها داده می شود.
برگ گشنیز تازه طبیعتی سرد داشته و حاوی ویتامین C و A و املاح معدنی می باشد.
برگ تیزك شاهی نیز طبیعتی گرم دارد و حاوی ویتامین C ، كلسیم و ید بوده و ضد آسم می باشد.
برگ تیزك آبی نیز همان خاصیت تیزك شاهی را دارد اما مقدار ید آن بیشتر می باشد و در درمان برونشیت و آسم بسیار مفید است.
سیب درختی شیرین طبیعتی معتدل دارد و سرشار از ویتامینهای گوناگون بوده و در درمان یبوست و اسهال مفید است.
گلابی طبیعتی معتدل داشته و مملو از ویتامین ها و املاح معدنی می باشد.
پرتقال شیرین طبیعتی معتدل دارد و حاوی ویتامین C و املاح معدنی می باشد و در بهبود و درمان بیماری آسم و سرماخوردگی و برونشیت میتوان از آن استفاده كرد.
هویج تازه طبیعتی گرم دارد و سرشار از ویتامین A و املاح معدنی و رنگدانه است كه جلا دهنده پرهای قناری می باشد.
چنانچه مقداری پوست خشك شده ی تخم مرغ را كوبیده و هر 15 روز كمی از آن را به قناریها بدهید باعث می شود تا علاوه بر صحت مزاج ، قناریها ی ماده در فصل تخم گذاری ، تخم بدون پوسته نگذارند و به یبوست نیز مبتلا نشوند.
در استفاده از سبزیجات و میوه ها باید توجه داشت كه قبل از استفاده ، آنها را كاملا شسته و تمییز كرده و ورطوبت آنها گرفته شود. سبزیجات و میوه ها باید بدون لك بوده و مانده و پلاسیده نباشند.
میوه ها و سبزیجات را میتوان هفته ای یك تا دو بار در جیره غذایی قناریها استفاده كرد.
جوانه ها كامل ترین و حیات بخش ترین غذاها هستند. دانه ها در هنگام جوانه زدن ،‌مملو از ویتامینها و پروتئین ها ، املاح معدنی غنی ، كربوهیدراتها و قندهای طبیعی شده و برای مصرف قناریها و مخصوصا جوجه های یكماهه بسیار مفید هستند.
برای تهیه جوانه ها میتوانید از این دستور استفاده نمایید:
تخم شلغم ، تخم چغندر و تخم خرفه را به مقدار كافی درون ظرف آب تمییزی بریزید . مقدار آب باید حدود نیم سانت بالاتر از سطح دانه ها در ظرف باشد. آن را حدود 24 ساعت در همان حال باقی بگذارید. معمولا دانه ها پس از این مدت آماده جوانه زدن می شوند. حال دانه ها را از آب خارج كرده ، بشویید و بر روی پارچه تمییزی بریزید و بر روی آن نیز پارچه نم دار دیگری پهن كنید به طوری كه تمامی دانه ها را بپوشاند. هر روز كمی آب بر روی پارچه بپاشید تا همواره نم دار باشد. پس از اینكه جوانه ها حدود نیم سانت رشد كردنند آنها را با آب تمییز شسته و برای جلوگیری از رشد كردن ، آنها را در پارچه ای بپیچید و درون كیسه نایلونی گذاشته و در یخچال قرار دهید. هر روز به مقدار كمی از این جوانه ها به قناریها بدهید.

   


نظرات()   
پنجشنبه 30 دی 1389  07:03 ب.ظ    ویرایش: پنجشنبه 28 مهر 1390 10:52 ق.ظ
توسط: m m
نوع مطلب: بیماریها و درمان ،

  شپشها (Lices)ومایتها(Mites)

پیشگیری وتشخیص زودهنگام دوکلید موفقیت در کنترل ودرمان انگلهای خارجی هستند. عمومی ترین انگلهای خارجی مشاهده شده در پرندگان زینتی شپشها ومایتهامی باشند.
شپشهای پرندگان ناقل بیماریها هستندوبهترین راه سلامت قنارها راهیی از این انگلهاست.شپش ریز،بدون بال،دارای شش پا،با بدن تخت وحشرات پهن با سرگردهستند.آنها تخمهایشان را روی پرهای پرندگان بخصوص نزدیک پایه ی محور پر می گذارند،شپشهای پرندگان مانند سایر گونه های دیگر که درحیوانات یافت می شوند خون نمی مکندبلکه آنها از فلسهای خشک پوست ،پرها وپوسته ها تغذیه می کننتدهرچندکه آنهاخون خارج شده از خراش دادن پوست را نیز می بلعند.تمام چرخه زندگی شپشها روی پرنده میزبان اتفاق می افتد.شپشهای پرندگان دارای میزبان اختصاصی هستند ونمی توانند به انسان منتقل شوند.پرهای پرندگان مورد هجوم قرار گرفته دارای ظاهرخورده شده هستند ولذا این پرها ظاهری زبروکدر به خود میگیرند.
جهت پیشگیری بهتراست محیط پرورش وقفسها را مرتی نظافت وبازدید کنید وهرچند وقت یکبار عمل ضدعفونی را انجام دهید.ساده ترین روش استفاده از الکل طبی جهت ضدعفونی قفسها میباشدودرصورت برخوردبا این حشرات سریعا اقدام به معالجه پرنده توسط اسپری ،قطره وپودرهای مخصوص نمائید.جهت آشنایی بیشتر با این محصولات ضد انگل وشپش  می توانید به قسمت فروشگاه سایت مراجعه نمائید.
دکتر راب مارشال در یگی از بهترین کتابهایی که در رابطه با بیماریها،بهداشت ودرمان قناریها نگارش کرده مایتها را بعنوان شایعترین مشکل بثیماری قناریها مطرح می نماید وتخمین زده که 90% قنارهای خانگی با این مشکل روبرو هستند.مایتها موجوداتی میکروسکوپی هستندکه به گروه کنه ها تعلق دارند ودرفضای داخلی اماکنی که ازرطوبت  بالایی برخوردارند زندگی می کنند.
مایت ها به 4دسته تقسیم میشوند:
-مایتهای مجرای تنفسی(مایت کیسه هوا)
این مایتها به مایته ریه قناری نیز مشهورند ،قناری که دچار این انگل می شود کمتر آواز می خواند وحتی به جایی  خواهد رسید که دیگر آواز نمی خواند،از کیفت پرها کاسته  وبطور قابل توجهی از فعالیت پرنده کم میشود.
-مایتهای پا وصورت
این مایتها باعث بوجود آمدن ظاهری بد بر روی پا وصورت پرنده خواهندشد.
-مایتهای پر
این مایتها باعث کدر ،خراب وکم شدن پرهای پرنده خواهندشد.
-مایتهای  قرمز
شایعترین وشناخته شده ترین نوع مایتها هستند.مایتهای قرمز روزدر مناطق تاریک از جمله درزها ،زیرلانه ها،درمیان ترکهای دیوار ودر نهایت درمیان اتصالات دانخوریهاو نی های قفس می گذرانند وشب ها حمله می کنندودر این مدت مسغول مکیدن خون پرنده هستند.
برای کنترل مایتها از چهارعامل زیر میتوان استفاده کرد:
1- بهداشت سالنها   2- کنترل ورودمایتها   3- پایش مداوم آن   4- استفاده از دارو
و...

   


نظرات()   
پنجشنبه 30 دی 1389  06:59 ب.ظ    ویرایش: پنجشنبه 28 مهر 1390 10:52 ق.ظ
توسط: m m
نوع مطلب: ویتامین ها ،

جهت مشاهده توضیحات هر یك از مواد معدنی معرفی شده بر روی نام آن كلیك كنید

كلسیم

فسفر

منیزیم

مس

آهن

روی

منگنز

ید

سلنیم

 


كلسیم
كلسیم متداولترین ماده معدنی در بدن بوده و مقدار مورد نیاز آن در جیره بیشتر از سایر مواد معدنی است. نیاز بالای كلسیم در جوجه های در حال رشد ، ناشی از نیاز بالا به این عنصر برای معدنی شدن اسكلت است. در پرندگان ماده تخمگذار ، بیشترین مقدار كلسیم جیره ، برای ساخته شدن پوسته تخم به كار می رود. از نظر تغذیه ای كلسیم مسئله ساز ترین ماده معدنی است. همچنین بیشتر خوراكها كمبود كلسیم دارند. به علاوه كلسیم فعالترین عنصر معدنی از نظر متابولیكی است و متابولیسم آن به شدت كنترل می شود.
كلسیم بیش از یك سوم كل محتوای مواد معدنی را در پرنده بالغ تشكیل میدهد. استخوان وظایف ساختمانی و متابولیكی مهمی را بر عهده دارد. از نظر متابولیسمی ، استخوانها ذخایر متغییری از كلسیم و فسفر را فراهم می كنند. فسفات كلسیم باعث استحكام ساختمانی استخوان می شود ، با این حال در صورت نیاز سایر بافتها به مواد معدنی ، به سهولت حل میگردد. اگر كلسیم جیره غذایی پرنده كافی نباشد ممكن است مقدار و تراكم كلسیم موجود در استخوانها كاهش یابد و در نتیجه تخمگذاری كم و یا متوقف شود. كلسیم منتقل شده از استخوانها و كلسیم تامین شده از جیره ، از طریق غدد پوسته ساز گرفته شده و برای تشكیل پوسته ، به داخل مایع درون حفره غدد پوسته ساز ترشح می شود. حركت كلسیم از استخوانها باعث آزاد شدن فسفر نیز می شود كه مقداری از آن دفع میگردد. بنابراین تشكیل پوسته تخم ، نیاز به فسفر را افزایش می دهد. البته این افزایش خیلی كمتر از افزایش در نیاز به كلسیم است.
مقدار كلسیم مورد نیاز در جیره برای به حداكثر رساندن معدنی شدن و استحكام استخوانها و پوسته تخم بیشتر از كلسیم مورد نیاز برای سایر اعمال است. نیاز به كلسیم برای نگهداری در بدن پرنده برابر مقدار كلسیم مورد نیاز برای جایگزینی مقدار كلسیمی است كه روزانه از طریق منابع داخلی از دست می رود. كلسیم داخلی بیشتر از طریق مدفوع و ادرار از دست می رود. احتیاجات پرندگان به كلسیم برای نگهداری به طور كلی مشخص نشده ولی كمتر از 2/0 درصد جیره در پرندگان بالغ است. در صورت پایین بودن سطوح فسفر ممكن است نیاز به كلسیم از02/0 در صد نیز كمتر باشد. احتیاج به كلسیم در اوایل زندگی یعنی زمانی كه سرعت رشد اندامها در بالاترین حد است ، بیشترین مقدار بوده و همچنان كه وزن بدن به وزن بلوغ می رسد كاهش می یابد. خوراكهای طبیعی اكثر گونه های پرندگان دانه خوار حاوی مقادیر ناكافی كلسیم برای رشد اسكلت می باشند از این رو معمولا پرندگان بالغ جوجه های خود را با منابع غنی از كلسیم موجود در پوسته نرم تنان و پوسته های تخم و تكه های استخوان كامل می كنند.
افزایش كلسیم مورد نیاز برای تولید تخم را میتوان از تعداد تخم گذاشته شده، مقدار كلسیم موجود در تخمها و الگوی تخمگذاری ( به عنوان مثال ، هر روز ، یك روز در میان) برآورد كرد. استخوانها به عنوان منبعی برای تامین احتیاجات روزانه كلسیم عمل می نمایند به طوری كه نیاز پرندگانی كه یك روز در میان تخم می گذارند تقریبا نصف نیاز پرندگانی است كه تخمهای با همان اندازه ، ولی هر روز تولید می كنند. پرندگان كوچك نسبت به پرندگان بزرگتر ، تخم بزرگتری تولید می كنند و تخمهای كوچك به نسبت ، پوسته بیشتری دارند. از این رو پرندگان كوچك نسبت به پرندگان بزرگتر برای تولید تخم به كلسیم بیشتری نیاز دارند . به همین ترتیب ، گونه های زودرس معمولا نسبت به گونه های دیررس با جثه مشابه ، تخمهای درشت تری می گذارند و در نتیجه به كلسیم بیشتری نیاز دارند. تعداد تخمی كه میتواند با استفاده از همه كلسیم موجود در كل اسكلت یك پرنده ساخته شود در حدود 5 عدد برای سهره است.
كمبود كلسیم ممكن است ناشی از سطوح پایین آن در جیره غذایی یا وجود فسفر اضافی در آن باشد. مقادیر ناكافی ویتامین D ، با آسیب رساندن به جذب كلسیم و تشكیل استخوان ، باعث كمبود ثانویه كلسیم میگردد. افزایش كلسیم جیره بیش از سطح طبیعی مورد نیاز پرنده باعث بهبود علایم كمبود می شود ولی این كمبود ثانویه را برطرف نمی كند.
پرندگان بالغی كه از جیره ای با كمبود كلسیم ، مصرف می كنند ، كلسیم موجود در استخوانها را با سرعتی سریعتر از ذخیره آن منتقل می كنند. در نهایت استخوانها ضعیف شده و متخلخل می شوند. محتوای خاكستر و كلسیم استخوان ، ممكن است بدشكل شده و یا در اثر وزن بدن پرنده ، كشش عضلات یا تنشهای حركتی ، شكسته شوند. تخلیه استخوانهای قشری در پرندگان ماده تخمگذار ، در اثر مصرف جیره ای با كمبود كلسیم به وضعیتی شبیه بیماری (استئوپروزیس) منجر می شود كه در اصطلاح به آن بیماری (قفس رنجوری) گویند. شیوع چنین حالتی در پرندگانی كه چندان فعال نیستند مثل پرندگان موجود در قفس و در استخوانهای بلند پاها ، بسیار شدید است. كمبودهای جزیی كلسیم در پرندگان ماده ، باعث كاهش میزان كلسیمی شدن پوسته تخم می شود. كمبودهای شدیدتر باعث كاهش تولید تخم می شود. كلسیمی كه در طی دوره تخمگذاری از استخوانهای قشری خارج شده است ، در صورت كافی بودن كلسیم جیره میتواند طی دوره یك یا دو هفته ای پس از توقف تخمگذاری ، دوباره جایگزین شود.
كمبود كلسیم در جوجه های در حال رشد ، باعث غیر طبیعی شدن استخوانها ، لنگش ، بزرگ شدن مفاصل و دردناك بودن آنها و بدشكلی استخوان میگردد. نسبت بسیار كم كلسیم به فسفر ، میتواند ذخایر استخوان را خیلی سریع تخلیه كند. كمبود ممكن است حتی در بالغان در شرایط نگهداری به خاطر پایین بودن سطوح كلسیم توام با زیادی فسفر در بافتهای نرم پرنده رخ دهد. نسبت بسیار كم كلسیم به فسفر میتواند ذخایر استخوان را خیلی سریع تخلیه كند. مراحل پیشرفته تر كمبود كلسیم منجر به گرفتگی عضلات میگردد. گرفتگی های موضعی به سمت حملات شدید كزازی كه گاهی تشنج نامیده می شود ، پیشرفت می كنند.
جوجه های در حال رشد به ویژه پرندگان ماده تخمگذار نسبت به كلسیم اشتهای خاصی دارند . اگر به آنها اجازه انتخاب دو خوراك كه از همه نظر ، به جز سطوح كلسیم با هم مشابه هستند ، داده شود آنها خوراكی با كلسیم كافی را نسبت به خوراك دیگر ، ترجیح می دهند. به هنگام تخمگذاری پرندگان وحشی و طیور ، انتخاب منابع غنی از كلسیم مثل پوسته نرم تنان یا سنگ آهك مشاهده شده است. در واقع این منابع به خصوص در روزهایی كه پوسته تخم در حال شكل گیری است انتخاب می شوند.
هنگامی كه سطوح كلسیم در جیره بیش از حد بالا باشد جذب آن حداقل بوده و بیشتر كلسیم جیره در مدفوع دفع می شود. زیادی كلسیم ، در هضم سایر مواد معدنی مثل فسفر ، منیزیم ، منگنز و روی اختلال ایجاد كرده و باعث كمبودهای ثانویه آنها می شود. در جوجه های در حال رشد معمولا سطوح كلسیم بیش از 5/1 درصد بالاتر از مقدار مورد نیاز در نظر گرفته می شود . اگر نسبت كلسیم به فسفر در حد مطلوب نگهداشته شود امكان تحمل سطوح بالاتر كلسیم وجود دارد.
معمولا كلسیم موجود در دانه ها 02(/0 تا 1/0 درصد ماده خشك) و در حشرات (01/0 تا 4/0 درصد) كم و در قسمتهای رویشی گیاهان نسبتا بالا است .


فسفر
در حدود 85 درصد فسفر موجود در بدن پرندگان در استخوانها قرار دارد. در جوجه های در حال رشد كه جیره ای با نسبت كلسیم به فسفر برابر 2 به 1 را مصرف می كنند ، 20 درصد فسفر جذب شده از طریق دفع با منشاء داخلی ، از دست می رود. این مقدار با كم شدن نسبت كلسیم به فسفر ، به دلیل جذب بیشتر فسفر ، افزایش می یابد.
احتیاج به فسفر در جوجه های در حال رشد ، بالاترین مقدار است و با كاهش رشد اسكلت ، به تدریج كم می شود. در طی دوران تخمگذاری نیاز به فسفر افزایش می یابد. این افزایش بسیار بیشتر از مقداری است كه بتوان به حساب فسفر موجود در تخم گذاشت. افزایش نیاز به فسفر ناشی از تقاضای زیاد برای كلسیم در ساخت پوسته تخم می باشد كه باعث استفاده از استخوانها نیز می شود. كمبودهای متوسط فسفر و یا نسبت كلسیم به فسفر بسیار بالا در جوجه های جوان در حال رشد ، باعث ریكتنز، ضعف و سرانجام مرگ می شود. در پرندگان ماده تخمگذار ، كمبود فسفر ، مصرف خوراك را كاهش داده به طوری كه در بعضی از گونه ها ممكن است به تولید تخم آسیب رساند. همچنین ممكن است باروری و تعداد تخم را نیز كاهش دهد. سطوح بسیار بالای فسفر میتواند باعث كمبود كلسیم شود . در پرندگان تخمگذار ، فسفر اضافی ، مستقل از وضعیت كلسیم ، میتواند باعث نازكی پوسته تخم گردد.
تمامی خوراكها با منشاء حیوانی ، منابع عالی از فسفر با قابلیت دسترس بالایی هستند. اندامهای رویشی گیاه منابع خوبی از فسفر هستند ولی بذور ممكن است حاوی مقادیر كمی فسفر بوده و یا از نظر آن كمبود داشته باشند.
ذخایر قابل توجه ای از سدیم و پتاسیم و كلر در استخوانها یافت می شود. این ذخایر در محرومیتهای طولانی مدت غذایی ، زمانی كه استخوانها بسیج می گردند ، قابل دسترس می باشند ، ولی موقع مصرف مقادیر كافی از جیره ای كه از نظر یك الكترولیت كمبود دارد اینگونه نیست ، مصرف جیره با كمبود كلی ، در دراز مدت باعث غلیظ شدن خون ، از دست رفتن آب بدن و كاهش رشد و تولید تخم می گردد. گاهی اوقات نیز این كمبود در بعضی پرندگان ، مواقعی كه در محیطهای پر سر و صدا و یا تحت فشار قرار گیرند ایجاد گرفتگی عضلات كرده و پاهایشان به سمت عقب كشیده می شود. علائم اولیه كمبود پتاسیم در جیره ، كاهش اشتها ، ضعف عضلانی ، تنفس دردناك و ضعف قلبی می باشند. كمبود سدیم باعث كاهش حجم مایعات بین بافتها ، فشار خون پایین ، كاهش استحكام استخوان ، رشد ضعیف و كاهش توانایی تولید مثلی می شود.
پرندگان نسبت به سدیم و كلر اشتهای خاصی دارند و در مواقع كمبود فعالانه به دنبال منابع نمك می گردند. پرندگان گیاه خوار نسبت به پرندگان جانور خوار بیشتر در معرض كمبود سدیم هستند زیرا اندامهای رویش گیاهان جوان معمولا سدیم اندكی دارد ولی حاوی پتاسیم زیادی می باشند. خوراكهایی با منابع حیوانی هر سه الكترولیت سدیم و پتاسیم و كلر را دارا می باشند. اسهال و دیگر اختلالات گوارشی دفع الكترولیت را افزایش و جذب آنها را كاهش می دهند ، از این رو به مقدار زیادی نیاز به آنها را افزایش می دهند. درمان با الكترولیت های جایگزین ، یكی از روشهای معمولی در مراقبت های دامپزشكی از پرندگانی است كه از عفونت های روده ای رنج می برند.
اكثر گیاهان رستنی ، بذور و میوه ها حاوی مقادیر نسبتا كمی سدیم هستند ولی معمولا از نظر پتاسیم كافی یا غنی می باشند. خوراكهایی با منبع حیوانی معمولا منابع خوبی از الكترولیت ها هستند. تكمیل جیره با كلروسدیم معمولا با تامین نمك انجام می گیرد. كلرید پتاسیم را میتوان به عنوان مكمل پتاسیم به كار برد ولی بندرت به آن نیاز است. پرندگان وحشی برای تكمیل جیره ای با كمبود سدیم ، اغلب از خاكستر ، آب شور ، خاكهای معدنی مصرف می كنند.


منیزیم
كمبود منیزیم در پرندگان بسیار نادر است زیرا بیشتر خوراكها حاوی غلظتهای بیش از نیاز منیزیم هستند. احتمالا دلیل كمبود منیزیم ، سطوح بالای كلسیم یا فسفر در جیره است. با وجود این بیشتر مكملهای كلسیم و فسفر حاوی مقدار زیادی منیزیم بوده و احتمال بروز آن بعید است. در هنگام ایجاد كمبود منیزیم با تغذیه طولانی مدت جیره فاقد منیزیم، علایم كمبود آن عبارتند از: بیحالی ، پایین بودن شدت سوخت و ساز پایه ، دشواری تنفس ، اختلال در حركت ، كندی رشد و دوره هایی از اغما. زیادی منیزیم در جذب و متابولیسم كلسیم مداخله كرده و علایمی مشابه كمبود كلسیم ایجاد می كند كه عبارتند از: ضعیف شدن استخوان ، پوسته نازك تخم. سطوح بالای كلسیم و فسفر در جیره ، مسمومیت با منیزیم را كاهش می دهد. منابع غنی از منیزیم شامل سنگ آهك ، استخوان و اندام های رویشی گیاهان است . مقدار منیزیم در بدور نسبتا كم بوده ولی هنوز هم كافی است.


مس
نیاز به مس در همه ی گونه های طیوری كه مورد آزمایش قرار گرفته اند به ازای هر كیلوگرم ماده خشك ، از 8 میلی گرم فراتر نمی رود. پرندگان جوان در حال رشد ، نسبت به بالغان به مقادیر بیشتری از مس نیاز دارند و احتمال بروز كمبود در آنها بیشتر است.
علایم كمبود مس شامل: كم خونی ، خونریزی ، لنگش ، تخمهای غیر بارور و كم رنگی پرها است. كم خونی به خاطر سطوح پایین سرولوپلاسمن است كه باعث استفاده ی ضعیف از آهن می شود. خون ریزی ناشی از ساخت ناقص الاستین است كه باعث عدم استحكام و خاصیت ارتجاعی ضعیف عروق خونی می شود. مرگ در اثر كمبود مس اغلب به خاطر تورم آئورتی است كه آئورت ضعیف شده و غیر قابل ارتجاع می شود. لنگش مرتبط با كمبود مس ، به خاطر فقدان اتصالات عرضی كولاژن در استخوانها به خصوص صفحات رشدی است كه نتیجه آن غیر طبیعی شدن استخوانها و مفاصل است كه باعث بزرگ شدن مفصل خرگوشی و خمیدگی پاها می شود. تیروزیناز یك آنزیم حاوی مس می باشد كه مسئول ساخت ملانین است و كمبود مس باعث نقصان در تولید رنگدانه می شود.
تخم حاصل از پرندگان ماده ای كه كمبود مس دارند غیر بارور بوده و به خاطر كولاژن در غشای پوسته ممكن است پوسته های غیر طبیعی داشته باشند.
سطوح مس در گیاهان بسته به گونه و عوامل مربوط به خاك ، از 1 تا 50 میلی گرم در هر 1 كیلوگرم ماده خشك تغییر می كند. مس به ویژه در اندامهای رویش گیاهان ممكن است به مقدار بسیار كمی قابل دسترس باشد. دانه غلات حای مقادیر حاشیه ای مس هستند. مقدار مس در بافتهای حیوان و حشرات متغییر بوده و به جیره آنها بستگی دارد. با این حال مس موجود در خوراكهای با منشاء حیوانی به مقدار زیادی قابل دسترس است و معمولا مقدار آن بیش از اندازه مورد نیاز برای رفع نیاز پرندگان می باشد. قابلیت دسترسی مس در منابع گیاهی معمولا خیلی كمتر از منابع حیوانی است. مسی كه معمولا به صورت مكمل به جیره های پرندگان اضافه می شود ، به صورت سولفات مس ، كلرید مس یا اكسید می باشد.


آهن
نیاز به آهن به وسیله شكل شیمیایی آن در جیره و همچنین نسبت مقدار سایر اجزای جیره تحت تاثیر قرار می گیرد. آهن موجود در خوراكهای با منشاء حیوانی ، نسبت به خوراكهای گیاهی به طور قابل ملاحظه ای قابلیت دسترسی بیشتری دارند. تقریبا كمتر از 10 درصد آهن موجود در گیاه قابل دسترس است و در خوراكهای حیوانی قابلیت دسترسی آن حدود 30 درصد می باشد. نیاز به آهن با گزش حشرات یا وجود انگلهای خونخوار افزایش می یابد. آهن در كبد ذخیره می شود و جیره ای كه مقادیر كافی آهن داشته باشد می تواند برای چندین هفته ، كمبود آن را جبران نماید. پرندگانی كه روی كف بتونی یا قفسهای سیمی پرورش داده می شوند ، به كمبود آهن حساستر می باشند چون آنها به خاك كه آهن تكمیلی را برای آنها فراهم می كند دسترسی ندارند. جوجه های پرندگان دانه خوار كه رشد سریعی دارند در محیطهایی كه كمبود آهن وجود دارد ، نسبت به كمبود آن بیشترین حساسیت را دارند. كمبود آهن در ابتدا با كم خونی مشخص می گردد. كمبود طولانی مدت آهن ، باعث كاهش شدت رنگ قرمز و سیاه پرها در تعداد زیادی از پرندگان می شود ولی در تمام گونه ها چنین اثری ندارد. پرندگان ماده تخمگذار مبتلا به كمبود آهن، تخم هایی می گذارند كه در آنها مرگ و میر در مراحل انتهایی رشد جنین به وقوع می پیوندد.
بیشتر دانه ها حاوی 30 تا 60 میلی گرم آهن در كیلوگرم هستند . اندام های رویش گیاهان در حدود 50 تا 700 میلی گرم در كیلوگرم ماده خشك ، آهن دارند. مقدار آهن در میوه ها بسیار كم و حدود 15 تا 40 میلی گرم در كیلو گرم ماده خشك است. منابع حیوانی معمولا حدود 500 میلی گرم در كیلوگرم آهن دارند.


روی
نیاز طیور به روی در هیچ مرحله ای از زندگی از 70 میلی گرم در كیلوگرم ماده خشك بالاتر نمی رود. برای تعیین نیاز پرندگان به روی معمولا از اشتها و تجمع آن در استخوان استفاده می شود. كمبود روی در پرندگان محصور كه از جیره هایی بر پایه دانه ها تغذیه می گردند نسبتا عادی است . حتی كمبود روی در جیره ، باعث كاهش اشتها می شود. كمبود های شدیدتر باعث افت شدید در مصرف خوراك می گردد. كمبود روی به تمام فرآیندهای فیزیولوژیكی مهم از جمله تكثیر سلولی و رشد ، پردرآوری ، رشد استخوان ، باروری و كارایی سیستم ایمنی ، تعادل الكترولیتی سلولها ، یادگیری و رفتار آسیب می رساند. كوتاه و ضخیم شدن استخوان درشت نی و استخوانهای مچ پا ، رنگ آمیزی ضعیف پرها از علایم مشخصه كمبود روی در پرندگان مخصوصا پرندگان در حال رشد ، می باشد. در پرندگان ماده تخمگذار ، كمبود روی تعداد تخم ها را كاهش می دهد. جوجه هایی كه از چنین تخم هایی خارج می شوند نیز ضعیف خواهند بود. در كمبودهای شدید حتی ممكن است نوزادان ناقص الخلقه ای بوجود آیند كه اكثرا خواهند مرد. كمبود روی در پرندگان بالغ نیز باعث تورم پوست در روی پاها و ساقها ، اطراف منقار و روی زبان می شود. پس از پر ریزی نیز ، پرهای جدید سائیده شده و ممكن است محور پرها ، حاوی حبابهایی باشد كه استحكام ساختمانی آنها را ضعیف می نماید.
پرندگان میتوانند سطوح نسبتا بالای روی در جیره را احتمالا به خاطر توانایی در كنترل جذب آن ، تحمل نمایند. معمولا بیشترین مسمومیتها با روی ناشی از مصرف اقلام غیر خوراكی نظیر سكه ها یا فولاد گالوانیزه می باشد. علایم مسمومیت شامل : كم خونی و رشد كم در جوجه ها یا كاهش وزن در بالغان است.
سطح روی در اندامهای رویشی گیاهان بسته به گونه ، محیط و مقدار روی در خاك از 10 تا 300 میلی گرم در كیلوگرم ماده خشك تغییر می كند. بذرها با دارا بودن 10 تا 100 میلی گرم روی در كیلوگرم ، از ثبات بیشتری در محتوای روی برخوردارند. با این حال روی موجود در بیشتر بذرها قابلیت دسترسی حیاتی كمی دارد. اكثر خوراكهای با منشاء حیوانی ، منابع خوبی از روی و با قابلیت دسترسی حیاتی بالا می باشند.
روی معمولا به صورت مكمل سولفات روی ، كربنات روی ، اكسید روی یا تركیب روی با اسیدهای آمینه می باشد. لوله های گالوانیزه آب با غنی شدن روی میتواند از كمبود آن جلوگیری نماید. سیمهای گالوانیزه موجود در قفسها میتوانند منبع عمده ای از روی باشند. بیشتر پرندگان محبوس به قفس خود نوك می زنند و ممكن است از این راه مقادیری روی كه برای بروز كمبود آهن و مس كافی است ببلعند.


منگنز
نیاز طیور به منگنز كمتر از 70 میلی گرم در كیلوگرم ماده خشك برای تمامی مراحل زندگی است. احتمالا در پرندگان جانوار خوار به خاطر قابلیت دسترسی حیاتی بالاتر منگنز ، در خوراكهای با منشاء حیوانی ، احتیاجات به منگنز به طور قابل ملاحظه ای كمتر باشد. با این وجود بیشترین مقدار منگنز در اندامهای داخلی حیوان طعمه ، مثل كبد یافت می شود. كمبود منگنز در جوجه های در حال رشد باعث عارضه ای شبیه پروزیس كه به وسیله كوتاه و ضخیم شدن استخوانهای بلند ، بدشكلی مفصل خرگوشی و غضروفهای ضعیف مشخص می شود. زردپی آشیل ممكن است از زواید ضعیف و پهن جانبی مفصل خرگوشی ، جدا شده و باعث تغییر شكل و تورم مفصل خرگوشی و پیچش درشت نی به سمت خارج و استخوان مچ به طرف داخل می شود. این نوع لنگش در بیشتر گونه های پرندگان زودرس كه در محیطهای بسته پرورش یافته اند و به جیره هایی با انرژی ، پروتئین و كلسیم بالا ولی منگنز قابل دسترس كم ، دسترسی آزاد دارند ، عادی است. وجود منگنز كافی در جیره ممكن است همیشه از این حالت جلوگیری نكند بجز رشد كه با محدود كردن خوراك مصرفی در هر روز ، كند می گردد. ظاهرا منگنز برای تشكیل عضلات اسكلتی جدید تفكیك میگردد و در سایر بافتها اولویت استفاده از آن برای بلوغ بافتهای پیوندی می باشد.
در پرندگان تخمگذار كمبود منگنز باعث نازك شدن پوسته تخم ، كاهش جوجه درآوری میگردد. جوجه های حاصل از تخمهایی با كمبود منگنز ممكن است بدنی خشك و لاغر ، ناهنجاریهای اسكلتی و عدم تعادل داشته باشند همچنین امكان نشان دادن وضعیت ستاره نگری با برگشتن سر به عقب نیز وجود دارد. بیشتر علایمی كه به خاطر مصرف طولانی مدت جیره هایی با منگنز زیاد مشاهده میگردد ، علایم ثانویه كمبود سایر مواد معدنی به خصوص آهن است.
اندامهای رویش گیاهان منابع خوبی از منگنز می باشند. غلظت واقعی منگنز در گیاهان به خاك و شرایط آب و هوایی بستگی دارد. بذرها منگنز كمی دارند حدود 10 تا 80 میلی گرم در كیلوگرم.


ید
ید یكی از اجزای اساسی هورمونهای تیروئیدی تری یدوتیرونین و تیروكسین می باشد. فعالیت متابولیكی دیگری برای آن در پرندگان مشخص نشده است. احتیاج به ید در طیور در تمام دوران زندگی بین 3/0 تا 4/0 میلی گرم ماده خشك جیره می باشد. اولین علامت كمبود ید ، بزرگ شدن غده تیروئید یا گواتر است. این به دلیل پائین بودن سطح هورمون تیروئید ناشی از كمبود ید در جیره می باشد كه سبب آزاد شدن سطوح بالایی از هورمون محرك تیروئید از هیپوفیز شده و بزرگی تیروئید را تحریك می كند. در پرندگان كوچك ، بزرگی تیروئید بر مری و نای فشار آورده و باعث استفراغ غذا ، اشكال در تخلیه چینه دان و تنگی نفس می شود. سطوح پایین تیروكسین به خاطر كمبود ید در جیره ، باعث چاقی و رشد غیر طبیعی پرهای بلند و زینتی و همراه با تغییرات آشكار در رنگ آمیزی می شود. در پرندگان ماده تخمگذار كمبود ید در جیره باعث پایین بودن سطح ید در تخم می شود كه این سبب كاهش جوجه درآوریو تاخیر در جذب كیسه زرده می گردد. نیاز به ید برای حداكثر تعداد تخم ، در حدود 6 برابر كمتر از نیاز جوجه درآوری وسرزندگی جوجه ها است.
در كل طعمه های حیوانی نسبت به گیاهان مقدار ید بیشتری دارند و ید در ماهیها و گیاهان دریایی بسیار زیاد است. معمولا ید به صورت یدات كلسیم و یدات پتاسیم به جیره پرندگان محصور در قفس اضافه می شود. گیاهان دریایی مانند گیاه كلپ گاهی اوقات به عنوان مكمل در جیره غذایی پرندگان محصور در قفس استفاده می شود.


سلنیم
نیاز طیور به سلنیم 2/0 میلی گرم در كیلوگرم و یا كمتر از این مقدار برای تمام مراحل دوره زندگی است. سطوح بالای ویتامین E به مقدار زیادی جایگزین نیاز به گلوتاتیون پراكسیداز می شود و نیاز به سلنیم را كاهش می دهد. در طیوری كه از جیره ای غنی از ویتامین E تغذیه می شوند ، نیاز به سلنیم حداقل 5 برابر كمتر از آنهایی است كه با جیره كم سلنیم تغذیه می گردند. در مواقعی كه میزان مصرف سلنیم بالاست مقادیر زیادی از آن در بافتهای بدن ذخیره می شوند و این ذخایر كمبودهای موقتی سلنیم را برطرف می كنند.
سلنیم برای پرندگان در سطوح 5 تا 20 میلی گرم در كیلوگرم ماده خشك جیره، یعنی حدود 50 برابر بیشتر از نیاز ، سمی می باشد. بنابراین سلنیم سمی ترین ماده معدنی كم مصرف است و فاصله بین سطوح سمی و سطح كمبود آن در جیره بسیار كم می باشد. وجود سطوح سمی سلنیم میتواند موجب بدشكلی پاها ، بالها ، منقار و چشمها شده و یا ممكن است این اعضا به صورت ناقص الخلقه باشند. همچنین پرها نیز غالبا باریك . كرك مانند می شوند. مسمومیت با سلنیم غالبا با وجود سطوح بالای متیونین در جیره كاهش می یابد.

   


نظرات()   
پنجشنبه 30 دی 1389  06:58 ب.ظ    ویرایش: پنجشنبه 28 مهر 1390 10:53 ق.ظ
توسط: m m
نوع مطلب: ویتامین ها ،


انرژی
 انرژی از نظر شیمیایی یك ماده مغذی قابل تشخیص نیست اما خاصیتی است كه وقتی مواد مغذی مثل اسید آمینه ها و كربوهیدراتها و چربیها در طی سوخت و ساز بدن تجزیه می شوند بوجود می آید. بخشی از این انرژی به صورت گرما تبدیل می شود. این گرما ممكن است برای نگهداری درجه حرارت بدن مفید باشد ولی بیشتر ، با اندك مزیتی برای پرنده ، به محیط داده می شود. در نهایت انرژی ذخیره شده به صورت ATP یا به صورت گرما و یا به صورت كار انجام شده در محیط آزاد می شود. انرژی خوراك ، ممكن است به وسیله ادرار و مدفوع و از طریق حرات تولید شده در متابولیسم ، از پرنده دفع شود. مقداری از مواد مغذی مصرفی ، اكسیده نمی شود بلكه در بافتها ، پرها و یا تخم ذخیره میگردند. میزان مصرف انرژی در پرندگان در زمانها و شرایط مختلف متفاوت است. با توجه به فصل گرم یا سرد ، قرار داشتن پرنده در دوران تولك یا تخم گذاری ، قرار داشتن پرنده در سن جوانی و رشد یا سن بلوغ ، انجام فعالیتهای بیشتر پرنده همگی موجب افزایش مصرف انرژی و سوخت و ساز و میزان مصرف غذا در پرنده میگردد.


مواد معدنی
حداقل 13 عنصر معدنی برای حفظ سلامتی و توان مطلوب در پرندگان نیاز می باشد. مواد معدنی كه وظایف ساختمانی و حیاتی اصلی را در بدن پرنده بر عهده دارند و به مقدار نسبتا زیادی در جیره غذایی آنان مورد نیاز است را به عنوان (( مواد معدنی پر مصرف )) نامگذاری می نمایند. این مواد عبارتند از: كلسیم ، فسفر ، سدیم ، پتاسیم ، كلر و منیزیم. سایر مواد معدنی كه به میزان كمتری در جیره غذایی نیاز است را به عنوان ((مواد معدنی كم مصرف )) می نامند كه عبارتند از: مس ، ید ، آهن ، منگنز ، سلنیم و روی. مواد معدنی كبالت و گوگرد نیز به عنوان مواد نیمه ضروری نامیده می شوند به این معنی كه وجود آنها در جیره غذایی پرنده لازم است اما معمولا از طریق مواد مغذی مثل ویتامین B12 تامین می شوند. سیلیس ، مولیبدن ، كروم ، نیكل ، فلوئور و وانادیم ، بعضی از ویژگیهای مواد معدنی ضروری را دارند و از آنها به عنوان بسیار كم مصرف نام برده می شود. با این حال نیاز به مواد معدنی بسیار كم مصرف تنها در پرندگانی دیده می شود كه از جیره های حاوی مواد خوراكی بسیار خالص تغذیه می شوند . آب بسیار خالص برای آنها تامین شده و در محیطی عاری از گرد و غبار نگهداری می شوند.
تمام مواد معدنی پر مصرف و كم مصرف در تغذیه عملی پرندگان حائز اهمیت می باشند. بیشتر مواد معدنی بسیار كم مصرف از نظر بیوشیمیایی مورد توجه می باشند ولی بندرت از نظر تغذیه ای اهمیت پیدا می كنند. در بین مواد معدنی، نیاز به كلسیم هم در بین گونه ها و هم در داخل گونه ها بسته به وضعیت فیزیولوژیكی ، بیشترین نوسانات را دارد. تغییرات در نیاز كلسیم تا 20 برابر ، بین وضعیت نگهداری و تولید تخم ، در بعضی از گونه ها رخ می دهد. بر خلاف احتیاجات كلسیم تغییر در نیاز به مواد معدنی كم مصرف به دلیل تغییر وضعیت فیزیولوژیكی بین گونه ها یا داخل گونه ها مشخص نشده است. از این رو داده های بسیار دقیق احتیاجات مواد معدنی كم مصرف طیور و پرندگان زینتی ، معمولا برای همه گونه های پرندگان _ البته با كمی حاشیه اطمینان _ به كار می رود.

   


نظرات()   
پنجشنبه 30 دی 1389  06:58 ب.ظ    ویرایش: پنجشنبه 28 مهر 1390 10:54 ق.ظ
توسط: m m


پرندگان رنگین ترین مهره داران هستند. رنگهای منحصر به فرد پرها ، پوست ، چشمها ، فلس ها ، نوك و زرده تخم در آنها ، اغلب به رنگدانه های با منشاء جیره ای وابسته است. رنگدانه های جیره ای كه پرندگان برای رنگ آمیزیشان استفاده می كنند به عنوان یك گروه كارتنوئیدها نامیده می شوند.
هر گروه كارتنوئید رنگ مخصوصی دارد كه شامل قرمز درخشان ، نارنجی و زرد تا بنفش است. شناخت كارتنوئیدهای خاص مورد نیاز برای رنگ آمیزی مناسب پرندگان ، به علاوه غذاهایی كه این رنگدانه ها را فراهم می نمایند ، یك حوزه مهم و در حال گسترش تغذیه پرندگان است.اگر چه كارتنوئیدها پاسخگوی همه رنگدانه هایی كه باعث طاهر زیبای پرندگان می شوند ، نیستند ، آنها بسیاری از رنگهای متمایز و جاذب را ایجاد می كنند. رنگهای تیره مانند سیاه ، قهوه ای ، خاكستری و رنگهای روشن وابسته ، به وسیله رنگدانه های ملانین و پورفیرین تهیه می شوند و اغلب با مواد معدنی كم مصرف تركیب شده اند ، اجزای ساختمانی مربوط به تشكیلات و وضعیت رشته های كراتین می تواند رنگهای سفید و آبی را فراهم نماید. رنگدانه های ملانین و رنگهای ساختمانی از طریق همكوشی عمل نموده و رنگ سبز را پدید می آورند.
رنگدانه های كارتنوئیدی فقط به وسیله گیاهان ساخته می شوند و به میزان قابل توجهی در بسیاری از شكوفه ها ، گرده ها ، دانه ها ، میوه ها ، برگها و ریشه ها وجود دارند. بسیاری از حیوانات مانند حشرات ، حلزونها ، سخت پوستان و ماهی با تغلیظ كارتنوئیدهای مورد استفاده ، موجب سوخت و ساز بیشتر آنها می شوند و به این ترتیب یك منبع غذایی غنی را برایپرندگان فراهم می كنند.
ذخیره رنگدانه در بافتهای خاص به سه عامل اصلی وابسته است: 1- مقدار كارتنوئید مناسب در جیره 2- ظرفیت پرنده برای هضم و جذب كارتنوئیدهای خاص و سوخت و ساز و تبدیلشان به شكل مناسب شیمیایی 3- ظرفیت بافتهای خاص همچون پرها . عوامل تغذیه ای و فیزیولوژیكی كه هضم چربی را بهبود می بخشد ، هضم كارتنوئیدها را نیز افزایش می دهد. كبد به خصوص در جذب كارتنوئیدها فعال بوده و توسط آنزیمهای خود ساختمان كارتنوئیدها را تغییر داده و آنها را برای مصرف به عنوان رنگدانه تحت الشعاع قرار میدهد.
پرندگان محصور در قفس هنگام تغذیه از جیره غذایی عاری از كارتنوئیدها (اما دارای ویتامین آ ) میتوانند با ظاهری سالم ، زنده مانده و تولید مثل نمایند. كارتنوئیدها عمدتا جنبه زیبایی گرایی داشته و از نظر تجارتی تقاضا برای رنگ آمیزی وجود دارد.
میزان از دست دادن رنگ در بافتهای خاص با میزان چرخش سلولی در آن ناحیه مرتبط است. پوست اطراف مخرج سریعترین ناحیه در از دست دادن رنگدانه ی كارتنوئیدی بوده و پس از آن ، پوست روی صورت می باشد. رنگ نوك در انتهای آن ، یعنی جایی كه نوك رشد می كند ، از دست می رود و در صورت ادامه تخمگذاری برای 5 هفته ، نوك كاملا بیرنگ می شود . تا ادامه تخمگذاری طی 4 تا 5 ماه فلسهای ساق پاها رنگدانه های خود را از دست میدهند. در هنگام توقف تخمگذاری ، رنگدانه ها به همان ترتیبی كه ناپدید شده بودند ، دوباره ظاهر می شوند.
ذخیره چربی در بیشتر پرندگان یك الگوی رشدی و فصلی دارد. این الگو اغلب بسته به گونه ها ، متغییر است ، امادر كل ، اغلب ذخیره چربی در خلال بلوغ ، در زمان آمادگی برای زمستان گذرانی در مناطق معتدل و در ماده ها پیش از جفت گیری شدید است. بیشتر جوجه ها با سطوح خیلی پایین بافت چربی ، متولد می شوند اما ذخایر چربی را پیش از درآوردن پر و بال كامل می كنند. همچنین مقداری از این چربی ذخیره شده در خلال شب به منظور حفظ متابولیسم و سوخت وساز بدن پرنده مصرف می شود. این ذخیره در خلال روز بعد با مصرف غذا مجددا جایگزین میگردد. مقدار چربی ذخیره شده با افزایش سن پرنده ، بیشتر میگردد. استفاده از خوراكهای چربی گرفته شده مانند كنجاله سویا میتواند موجب افزایش مصرف غذا در پرنده شود.

   


نظرات()   
پنجشنبه 30 دی 1389  06:56 ب.ظ    ویرایش: پنجشنبه 28 مهر 1390 10:55 ق.ظ
توسط: m m
نوع مطلب: تغذیه ،


مواد مغذی جیره تامین كننده انرژی مورد نیاز برای انجام متابولیسم است. مواد مغذی اصلی جیره عبارتند از: آب ، پروتئین ، چربی و كربوهیدراتها.
انرژی به خودی خود یك ماده مغذی نیست بلكه خصوصیتی است كه به وسیله مواد مغذی جیره تامین میگردد. مواد مغذی كه برای سلامت و تولید بهینه باید در جیره وجود داشته باشد ، مواد مغذی ضروری می گویند و به مقادیر مورد نیاز آن احتیاجات اطلاق می شود. برخی مواد مغذی چون در متابولیسم مورد نیاز هستند ولی پرنده آنها را نمی سازد ، ضروری قلمداد می شوند. به برخی مواد مغذی ضروری غیر شرطی می گویند زیرا این گونه مواد فقط در شرایط خاصی مورد نیاز هستند مانند گلوكز ، نیاسین و سیستئین. در پرندگان مواد مغذی بیشتری را میتوان ضروری برشمرد.
وضعیت فیزیولوژیكی پرنده تعیین كننده اصلی احتیاجات مواد مغذی است. معمولا احتیاجات برای سه وضعیت : فیزیولوژیكی ، پایه ، نگهداری و كل تعیین می شوند. احتیاج پایه ، به آن مقدار از مواد مغذی گفته می شود كه برای پرنده لازم است تا زنده بماند. احتیاج نگهداری برابر است با احتیاج پایه به اضافه آن مقدار از مواد مغذی كه پرنده برای جستجو و تحرك روزانه و حفظ دمای بدن به آن نیازمند است. احتیاج كل پرنده عبارت است از جمع كل مواد مغذی مورد نیاز برای كلیه احتیاجات پرنده.
احتیاجات انرژی پرنده به طور چشمگیری از احتیاجات سایر مواد مغذی متغیرتر است زیرا پرندگان برای تامین نیاز انرژی به قدری غذا مصرف می نمایند كه نیازهای انرژی خود را تامین نمایند و با تغییر در دمای محیط ، سطح فعالیت ، مصرف خوراك آنها تغییر می كند. اگر پرنده به دلیل نیاز كمتر به انرژی ، مصرف خود را كاهش دهد ، احتیاج جیره ای او برای سایر مواد مغذی به طور متناسب افزایش می یابد و برعكس با افزایش خوراك پرنده ، غلظت مورد نیاز مواد مغذی جیره به تناسب كاهش می یابد. در مورد پرندگان محصور در قفس ، نسبتهای خوراكی در جیره را میتوان طوری مخلوط كرد كه با تغییر نیازها در دوره زندگی ، همواره احتیاجات و یا افزون بر آن تامین گردد.
اسید های آمینه عمدتا برای ساخت پروتئینها كه اجزای اصلی ساختاری همه بافتها هستند به كار می رود. در جوجه های جوان در حال رشد و ماده های تخمگذار ، احتیاج اسید آمینه برای تجمع پروتئین بالا و متناسب با میزان رشد یا تولید تخم است. بنابراین مقدار و نسبت اسیدهای آمینه مورد نیاز پرنده ، در طی دوره زندگی تغییر می كند. تقریبا در تمامی گونه های پرندگان ، احتیاجات در لحطه تفریخ بالاترین مقدار است و به تدریج تا رسیدن به وزن بدن و تركیب بلوغ ، كاهش می یابد. در هنگام تولید مثل ، دوباره نیاز افزایش می یابد ولی پس از تولید مثل كاهش یافته و دوباره در طی تولك رفتن ، افزایش پیدا می كند. احتیاج ماده های تخمگذار به اسید های آمینه یك هفته قبل از شروع تخمگذاری افزایش می یابد. در طی دوره تخمگذاری نیاز به انرژی بیشتر نیز افزایش می یابد . در بسیاری از پرندگان به منظور تامین احتیاجات افزایش یافته انرژی ، مصرف غذا به اندازه كافی زیاد می شود. این افزایش احتیاجات در طی تولید تخم ، اغلب با تغییر در علایق غذایی دنبال می شود.
در طی دوره تولك نیز نیاز به اسید های آمینه برای جایگزینی پرهای جدید می باشد. پرهای از دست رفته و جایگزین شدن پرهای جدید در طی یك پرریزی كامل تقریبا شامل 25 درصد وزن پروتئین بدن یك پرنده می باشد. بالغ بر 90 درصد از وزن خشك پرها و غلاف آن از پروتئین و عمدتا كراتین تشكیل شده است. در پرندگان بالغ كمبود اسید آمینه منجر به تحلیل عضلات بدن شده و در شرایطی كه كمبود اسید آمینه ملایم باشد ممكن است موجب تاخیر در آغاز تخمگذاری شده و یا حتی مانع آن گردد. در پرنده های ماده تخمگذار كمبود اسید آمینه میتواند باعث تعداد تخم كمتر یا كوچكتر در هر تخمگذاری شود. جوجه های خارج شده از این تخمهای كوچك نیز دارای جثه ای كوچكتر بوده و به كندی رشد می كنند و حتی مرگ و میر بالاتری نیز در آنها دیده می شود.
میزان اسید آمینه در شاهدانه به وفور مشاهده می شود . همچنین كنجاله سویا نیز منبعی سرشار از پروتئین می باشد

   


نظرات()   

قناری

اطلاعاتی در مورد همه ی پرنده های خانگی
این صفحه را در گوگل محبوب کنید